Autor: Eryk Kowalik
Siatkówka to sport, który w Polsce budzi ogromne emocje, niemal porównywalne do piłki nożnej. W starciach Polska vs Niemcy czuć jednak coś więcej – rywalizację nie tylko sportową, ale i sąsiedzką, z odrobiną historii w tle. Jak wypadają te dwa zespoły na boisku?
Polska siatkówka od lat jest światową potęgą. Reprezentacja biało-czerwonych regularnie zdobywa medale na mistrzostwach świata, Europy czy w Lidze Narodów. Niemcy? Choć nie mogą się pochwalić tak bogatą historią sukcesów, to są zespołem, który zawsze może zaskoczyć – dynamiczni, waleczni i z ogromnym potencjałem.
Styl gry? Polacy są znani z technicznej precyzji, mocnych zagrywek i doskonałych ataków. Niemcy natomiast bazują na fizyczności, sile i agresywnych kontratakach. Każdy mecz między tymi drużynami to jak starcie siatkarskiego kunsztu z czystą mocą.
Najciekawszy mecz? Fani pamiętają choćby starcie podczas Mistrzostw Europy 2017, gdzie Polska musiała uznać wyższość Niemców w zaciętym boju. Ale rewanż przyszedł szybko – biało-czerwoni udowodnili swoją dominację w kolejnych turniejach.
A teraz, mieszkając w Berlinie, odkryłem siatkówkę z innej perspektywy – kibica klubu Berlin Recycling Volleys. Chodzenie na mecze tej drużyny to zupełnie inne doświadczenie. Hala Maxa-Schmelinga to miejsce, gdzie nowoczesność łączy się z gorącą atmosferą, a niemiecka precyzja organizacyjna robi wrażenie. Z jednej strony cieszy mnie, że mogę na żywo oglądać siatkarskie zmagania na wysokim poziomie, ale… przyznaję, serce zawsze zostaje przy polskich drużynach.
Siatkówka łączy i dzieli, ale jedno jest pewne – mecze Polska vs Niemcy to sportowa uczta, którą każdy kibic powinien przeżyć na żywo. A Ty, komu kibicujesz?
- Eryk o sobie: Urodziłem się w Polsce i od zawsze fascynowało mnie odkrywanie nowych miejsc. Podróże to dla mnie nie tylko sposób na poznawanie świata, ale także na rozwój i zdobywanie nowych doświadczeń. Uwielbiam poznawać inne kultury, ludzi i ich historie, bo każda podróż wnosi coś wyjątkowego do mojego życia. Studiuję germanistykę oraz języki słowiańskie, ponieważ fascynuje mnie różnorodność języków i ich wpływ na kulturę.
Autor: Simone Aglan-Buttazzi
To nie jest reportaż, lecz życzenie. Pociąg do kultury Berlin-Wrocław kursuje już dziewiąty sezon pod hasłem „Czas historii, czas podróży”. To wyjątkowa inicjatywa na skalę europejską, czyli trasa kolejowa, podczas której nigdy nie można się nudzić, ponieważ na pokładzie odbywają się wydarzenia kulturowe. Ten specjalny pociąg między Berlinem a Dolnym Śląskiem istnieje od 2016 roku, kiedy to Wrocław był Europejską Stolicą Kultury, i według oficjalnych źródeł gościł około stu tysięcy pasażerów i ponad tysiąc międzynarodowych artystów. Oczywiście do pociągu można wsiąść nawet bez zamiaru uczestniczenia w warsztatach czy czytaniach teatralnych. Czytanie książki, słuchanie ulubionej muzyki na słuchawkach, oglądanie „filmu” krajobrazu czy pogawędki z nieznajomymi w przedziale nie są zabronione. Ostatecznie pociąg jest idealną kapsułą czasu na relaks lub nawiązywanie nowych, nieoczekiwanych znajomości.
Ale specjalnością Pociągu do kultury jest to, że wyglądanie przez okno jest wyjątkiem, a nie regułą…. bo wydarzeń kulturalnych naprawdę nie można przegapić. Są to na przykład odczyty teatralne z akompaniamentem wizualnym (ilustratorzy rysują to, co jest opowiadane na żywo) albo imprezy z niemiecką muzyką rozrywkową (“Schlager”)! I nie tylko: w programie są też warsztaty językowe z jidysz, poza „przewodnikiem turystycznym” opartym na tekstach Franza Kafki o wyimaginowanych miejscach, takich jak Ameryka z jego ostatniej, niedokończonej powieści. Dla mnie ten pociąg pełen bodźców i odkryć jest również częścią fantazji, ponieważ nigdy nim nie jechałem. Pomysł fascynuje mnie od lat, ale mój kalendarz rzeczy do zrobienia jest temu prawdopodobnie przeciwny. Czy kiedykolwiek będę w stanie zaśpiewać Schlager z całych sił za polską granicą?
Od 2022 roku Pociąg do kultury jest organizowany przez Kulturprojekte Berlin GmbH, a jego kuratorami są Oliver Spatz, Natalie Wasserman i Ewa Stróżczyńska-Wille. Pociąg odjeżdża z Berlina w piątek i sobotę, z Wrocławia w piątek i niedzielę. Podróż trwa niecałe pięć godzin.
- Simone o sobie: Urodziłem się w Bolonii, gdzie pod koniec lat 90 studiowałem nauki o komunikacji społecznej i mediach. Mieszkam w Berlinie od 2006. Pracuję jako tłumacz na własny rachunek i poza polonistyką studiuję bibliotekoznawstwo. Dla mnie nie ma nic piękniejszego niż pójście do kina – na film polski.